ทะเบียน ถณ 2

• ใช้ ค่ามัธยฐาน (ค่ากลางเมื่อเรียงราคาจากถูกไปแพง) ไม่ใช่ค่าเฉลี่ย เพราะป้ายราคาสูงเป็นพิเศษแค่ไม่กี่ใบก็ดึงค่าเฉลี่ยให้เพี้ยนได้ ค่ากลางเลยสะท้อนราคาที่เจอจริงได้ดีกว่า
• นับ หนึ่งป้ายหนึ่งราคา ถ้าป้ายใบเดียวกันมีผู้ขายหลายรายลงไว้ จะใช้ราคาต่ำสุดเป็นตัวแทน ป้ายที่ลงขายซ้ำหลายที่เลยไม่ถ่วงราคากลางให้เอนไปทางเดียว
• เทียบเฉพาะ ราคาที่ผู้ขายตั้งไว้จริง รายการที่ให้สอบถามราคาไม่นับเข้าสถิติ ส่วนราคาปิดประมูลของกรมการขนส่งทางบก (ราคาซื้อขายจริง) แยกแสดงต่างหาก ไม่นำมารวมกับราคาตั้งขาย
• ราคากลางนี้มาจากกลุ่ม เลข 2 กรุงเทพมหานคร รถกระบะ ทุกหมวด ปรับตามหมวดแล้ว ที่มี 6 ใบในคลัง ระบบเริ่มเทียบจากป้ายเลขเดียวกันในตลาดเดียวกันก่อน ถ้ายังไม่มีเลขนี้ ค่อยขยับไปใช้ป้ายรูปแบบเลขเดียวกัน และจะฟันธงว่าถูกหรือแพงก็ต่อเมื่อกลุ่มนั้นมีตัวอย่างครบเกณฑ์ขั้นต่ำ ถ้ายังไม่พอ จะแสดงเป็นช่วงราคาไว้ประกอบการตัดสินใจเท่านั้น
• ปรับตามหมวด ป้ายในกลุ่มมีหลายหมวด ระบบเลยปรับราคาของแต่ละใบให้เทียบเท่าหมวดของป้ายนี้ก่อนหาค่ากลาง เพราะหมวดมีผลกับราคามากที่สุด สัดส่วนที่ใช้ปรับคำนวณจากราคาประกาศขายจริงของป้ายเลขเดียวกันที่ต่างหมวด เช่น ในกรุงเทพฯ ป้ายเลขเดียวกัน หมวดที่ไม่มีเลขนำหน้า (เช่น กข) ตั้งราคาสูงกว่าหมวดที่มีเลขนำหน้า (เช่น 1กข) ราวสองเท่าโดยเฉลี่ย ใบที่ต้องปรับมากจะได้น้ำหนักน้อยลง และตัวเลขหลังปรับจะปัดเหลือสามหลัก เพราะเป็นค่าประมาณ
• ราคากลางเป็น ราคาตั้งขาย เลยค่อนไปทางด้านสูงของช่วงราคา ราคาที่ตกลงกันจริงมักต่ำกว่า เพราะการต่อรองและสภาพคล่อง ใช้ตัวเลขนี้เป็นจุดตั้งต้นของการเจรจา ไม่ใช่ราคาที่ควรจ่าย

ดูเกณฑ์ตัวเลขที่ใช้อยู่ตอนนี้ (จำนวนตัวอย่างขั้นต่ำ ช่วงที่นับว่าอยู่ในราคากลาง และช่วงเวลาที่นับราคา) พร้อมที่มาทั้งหมดได้ที่ หน้าที่มาของราคากลาง หรืออ่านขั้นตอนประเมินครบทุกขั้นได้ใน บทความวิธีประเมินราคาทะเบียนรถ 7 ขั้นตอน